Wat een wedstrijd alweer daar in Diegem. Omwille van het resultaat natuurlijk, maar nog om zoveel meer. Twintigduizend toeschouwers, een helse sfeer en een super spannende wedstrijd. Door Emiel bekroond met een zevende plaats en afsluiten met het gevoel dat er meer in zat.

Emiel kon starten op de tweede rij en schoof goed mee in een select groepje in een wat een super snelle wedstrijd zou worden. Mee voorin Van der Poel uiteraard, maar ook een alweer beresterke Iserbyt, Vanthourenhout, Nieuwenhuys, Nys, Pidcock, Huybs en Loockx die de aansluiting probeerde te maken.

Het parcours in Diegem loopt uiteraard over een groot deel harde ondergrond en dat dreef de snelheid op. foutjes werden gemaakt aan de balken, op de schuine kant en in de zandbak. Ongetwijfeld ook omdat heel wat jongens ‘a bloc’ zaten in deze zone. Emiel kende een hapering op de balken en moest een jasje uitdoen om opnieuw aansluiting te vinden voorin. Dat gebeurde even later nog eens toen hij zich in een bocht liet wegdrummen en een renner voor hem voet aan de grond moest zetten. Maar hij knokte zich andermaal terug tot een select groepje met Vanthourenhout, Nieuwenhuys en Nys. Voorin was Van der Poel gaan vliegen, Iserbyt en Pidcock gingen in de reactie.

Op de schuine kant ging het opnieuw mis voor Emiel. Nys kwam ten val, Emiel moest voet aan de grond zetten en verloor de voeling met Vanthourenhout en Nieuwenhuys. Uit de achtergrond kwam Hermans aanstormen, Emiel haakte aan en kon een zevende plaats moeiteloos veilig stellen na alweer een dijk van een wedstrijd.

De stijgende lijn die ingezet werd na Troyes is onmiskenbaar. En telkens blijft het gevoel dat er misschien net nog iets meer had ingezeten. Een vaststelling die perspectieven opent.

Volgende wedstrijden op de kalender: de wereldbeker in Hulst en de nieuwjaarscross in Baal!

Dank alvast aan de alweer vele supporters die ook de reis naar Diegem maakten!