Zilveren medailles met een gouden randje. Emiel heeft er al een paar hangen in de kast. Tweede, telkens na een beklijvende wedstrijd waarvan het BK in Beringen wellicht bij velen voor lange tijd in het geheugen gegrift staat. Zonder meer het spannendste kampioenschap in jaren.
Er was veel te doen over de terrill daar in Beringen. Over de weersomstandigheden. Maar we hebben een mooie en vooral faire wedstrijd gezien op een uitdagend parcours. Emiel verloor de kans op meer wellicht al in de eerste twee ronden. Een valpartij, een schuiver. Voorin sloegen Nys en Vanthourenhout een kloofje. En voor de rest van de wedstrijd was hij op achtervolgen aangewezen. Aerts moest hij voorbij, Vandeputte en finaal ook Vanthourenhout in zijn jacht naar goud. De aansluiting met Nys kwam er net te laat en wat volgde was nog een klein foutje… Het verkeerde spoor. Maar eerlijk, voor wie nog voorbij wilde was er geen ander spoor.
Was hij, waren wij, ontgoocheld? Zeker. Er rolden bittere tranen over sommige wangen. Maar de ontgoocheling was niet zo groot als die van Fayetteville. Na alweer een wedstrijd om voor altijd te onthouden.
Achttien wedstrijden. Eén DNF, zes podia, twaalf keer top vijf. En dat in zes wedstrijden op C1-niveau en twaalf wedstrijden op wereldbeker- en kampioenschapsniveau.
Geen wonder dat Emiel in de cyclingflashranking tweede staat na ene Mathieu van der Poel. Op korte afstand gevolgd door Del Grosso en Van Aert. Het brengt ons bij de vaststelling dat ruim de helft van de absolute toppers in het veldrijden veld en weg combineren.
Het is een gegeven waar we straks niet meer onderuit kunnen. De pure crosser behoort straks, na het afscheid van Iserbyt en van der Haar, tot een uitstervend ras. Ook al omdat de cross een weliswaar fantastische sport is, maar ook alleen maar groot is in Vlaanderen en een klein beetje daarbuiten. Een sport ook waarin het gros van de aandacht naar een handvol toppers gaat.
Logisch dus voor renners die weg en veld combineren de weg hoofdzaak wordt en het veld (een beetje) ondergeschikt. In internationale uitstraling zegt een top tien in een wedstrijd op World Tour-niveau meer dan een medaille in het veld…
Voor Emiel gaat de riem er nu even af. Mentale rust na een héél mooi seizoen. He will be back next season. Wees daar meer zeker van. Maar eerst dus de voorbereiding op de Strade van begin maart en al het lekkers dat nadien volgt. Op het hoogste niveau en in de internationale spotlights.
Dank u supporters. Dank u trouwe sponsoren van het eerste uur. We hopen dat jullie mee genoten hebben. Gevloekt misschien soms, wellicht ook wel een keertje ontgoocheld. Maar bovenal trots op al die mooie momenten.
