Een zevende plaats in de wereldbeker tussen de elite in Zonhoven. Een wedstrijd om en rond de kuil, voor ons, ‘de pit’. Emiel stoomde vanop de derde startrij naar de kop van de wedstrijd en duelleerde lange tijd met de allerbesten.

Hij passeerde een eerste keer aan de materiaalpost in pakweg twaalfde positie. Maar Emiel schoof al snel op naar een select groepje met Van der Poel, Ronhaar, Nieuwenhuys, Kamp, Sweeck, Vandebosch, Vandeputte en anderen. Er viel een kloofje en Emiel moest samen met Kevin Kühn en Thibau Nys alle zeilen bijzetten om aan te sluiten. Ook Iserbyt kwam terug, maar met Van der Poel, Vandebosch, Sweeck, Nieuwenhuys en Ronhaar waren de beteren weg. Hij kwam nog een keertje terug met alweer Nys en Iserbyt in het spoor, schoof zelfs door naar de leiding, maar toen achtte de grootmeester zijn tijd gekomen. Er werd geknokt voor de plaatsjes daarachter, elk foutje kost meters… Emiel moest een kloofje laten op Ronhaar, Nieuwenhuys, Sweeck en Vandebosch, hij bleef rondenlang knokken op korte afstand. Maar solo met de wind op kop in de vlakkere stroken was het onbegonnen werk. Daarachter kwamen Van der Haar en Iserbyt jagen, Emiel maakte de juist keuze en liet het tempo wat zakken zodat hij zich in het spoor van Iserbyt kon nestelen. Van der Haar had de rol gelost.

In de slotronde sloeg Iserbyt nog een klein kloofje, Emiel leek nog even terug te zullen komen maar finishte finaal als zevende na een dijk van een wedstrijd. Zijn laatste wereldbeker bij de elite dit seizoen. Wat volgt is een klavertje vier met Meulebeke, Benidorm, Hoogerheide en Tabor!