Het was op de koppen lopen daar op de mythische Citadel van Namen. Het inspireerde Emiel tot een groots nummer. Tot in de laatste ronde streed hij mee voor de zege! Die ging uit eindelijk naar Michael Vanthourenhout. Emiel pakte wel zijn allereerste podiumplaats in een wereldbeker tussen de grote jongens. En hoe!

Hij startte op de derde rij, maar de start in Namen laat veel ruimte. En hij pakte die om al na de eerste klim op te schuiven richting top tien. Hij schoof verder op en ging voorbij ploegmaat Sweeck om zich al in de eerste ronde in de top drie te nestelen. Even verloor hij wat terrein na een lekke band, vlak voor de start van de tweede ronde. Maar de materiaalpost was dichtbij en Emiel heroverde al snel zijn plaats in de top drie.

Het was een plaats die hij niet meer zou afstaan, Vanthourenhout kwam aansluiten, Kuypers en Kühn vielen voorin weg. Emiel en Michael gingen de strijd aan. Emiel viel zowaar aan en pakte de leiding, Vanthourenhout kwam schuddebollend voorbij in de materiaalpost op een handvol seconden van Emiel. Maar Michaël toonde dat hij niet voor niets leider is in de tussenstand. Hij knokte zich terug tot bij Emiel, ging zelf in de aanval maar Emiel klampte aan. meer nog, in volle finale ging Emiel opnieuw in de aanval. Aert sloot aan en counterde.

Wat een spektakel!

Emiel kende een hapering en verloor wat terrein, Aerts ging in de laatste ronde solo door, kort daarachter Vanthourenhout die van een foutje van Aerts op de schuine kan profiteerde om naar de kop te gaan. Ondertussen was ook Emiel over kop gegaan, maar de posities lagen vast. Michael op één, Toon op twee en Emiel op drie.

Een meer dan hoopgevende prestatie van Emiel die zijn vorige wedstrijd al op 11 november in Niel reed en klaar lijkt voor de rest van het seizoen. Op naar de volgende, zaterdag in Hulst en zondag in Zonhoven!