We kunnen er niet omheen. Het veldritseizoen wordt steeds korter en gebalder, met een zwaartepunt in de aanloop naar en tijdens de kerstperiode. Emiel was er tijdens dat korte seizoen al een tijdje uit, 33 dagen precies tussen Niel en Namen. En nu dus drie wedstrijden op goed zes dagen. Hulst en Zonhoven komend weekend, en na de kerstkalkoen nog Gavere.

Eigenlijk was het in Niel al duidelijk en zette hij het zelf in Namen nog nadrukkelijker in beeld: Emiel koerste de voorbije wedstrijden met lef. Niet afwachtend, maar initiatiefnemend en niet bang voor de counter. In Niel werd hij in zijn rush naar een ereplaats nog geremd door wat pech, en naar later bleek, een blessure. Toch nog tiende. Derde in Namen.

Naar Hulst dus, de tank vol vertrouwen maar ook met wat meer competitieritme en crosstraining in de benen. Dat zal nodig zijn. In Hulst zorgen de dijken aan de vesting voor de nodige hoogtemeters, maar ook voor spectaculaire afdalingen. De vorige editie daar werd memorabel. Meer dan 20.000 toeschouwers, de biergooiers (of was het iets anders) naar winnaar van der Poel, de afgebroken derailleur van Tom Pidcock al vlak na de start. Emiel die sukkelde met een kapotte schoensluiting en ondanks een mindere dag nog knap elfde werd. En dat in een deelnemersveld met Van Aert, van der Poel en Pidcock…Zij zijn er zaterdag (nog) niet bij, net als Richard Nieuwenhuis trouwens. Emiel gaat er op zoek naar de bevestiging van Namen en mag alvast op de tweede rij starten.

Zondag trekken we dan naar de kuil van Zonhoven waar hij vorig jaar zevende werd. Opnieuw van de partij dit keer, Mathieu van der Poel die er zijn debuut maakt in het veld. Zonhoven wordt ongetwijfeld een spectaculaire wedstrijd waarbij het afwachten is wie initiatief zal durven nemen. Aan publieke belangstelling daar zal het alvast niet ontbreken.