Een echt succes was het afgelopen weekend niet. Zesde zaterdag in Hulst, negentiende zondag in Zonhoven. Maar voor alles is er gelukkig ook een verklaring.

Rewind eerst naar zaterdag in Hulst. Het publiek stond er opnieuw rijen dik op het parcours dat in 2026 het decor moet vormen voor het WK. Emiel kende vanop de tweede rij niet de beste start en raakte wat ingesloten. Toch schoof hij op, maar hij moest twee keer een jasje uit trekken om aan te sluiten bij de kop van de groep. Voorin was Niels Vandeputte op wandel voor een indrukwekkende solo. Emiel nestelde zich op rang vier en hield het podium in het vizier. Het was glibberen en schuiven en het regende foutjes. Maar Emiel hield stand, hij leek op weg naar rang vijf maar in de slotronde raakte hij wat op de sukkel om het juiste spoor te blijven vinden. Cameron Mason stoomde nog voorbij en Emiel reed rustig naar een zesde stek. Een knap resultaat op een parcours dat niet echt zijn ding is. Veel draaien en keren en weinig stroken waarop het opliep.

Met een zesde plaats bevestigde hij alleszins het knappe resultaat van Namen, maar het bleef afwachten of hij dat in Zonhoven zou kunnen herhalen. Hij startte niet goed, maar nestelde zich op rang dertien. Daarvoor een veld in stukken en brokken en voorin ene Mathieu van der Poel die al in ronde één iedereen het nakijken gaf. Daarachter een spannende strijd voor de ereplaatsen, maar Emiel kwam nooit in het stuk voor. Een pijnlijke grimas en wijzend naar de rug was al snel duidelijk wat het probleem was. De gevolgen van een valpartij de dag eerder in Hulst. Hij knokte voor wat hij waard was maar moest nog enkele plaatsen afstaan om negentiende te worden. Knap resultaat ondertussen van Joran Wyseure die zich naar een mooie derde plaats knokte.

Geen drama dat resultaat daar in de kuil, maar ook niet echt leuk. Veel zal er niet blijven van hangen, de oorzaak voor het wat minder presteren is bekend en Namen (derde) en Hulst (zesde) blijven staan als een huis.

Op naar de volgende!