Het is een wereld van uitersten: (top)sport. Zaterdag in Gullegem overheerste de ontgoocheling. Zondag in Dendermonde was er alleen maar trots. Gullegem: achtste. Dendermonde tweede. Diepe buiging.

Eerst even terug naar Gullegem. Onvoorstelbaar veel publiek maar toch ook wat miserie aan de start. Er was wat pech met de fietsen. In een sport als cyclocross hoort dat er bij. Emiel hield de focus, startte goed, maar in de wedstrijd zelf waren er te veel akkefietjes. Tot in de laatste ronde was hij in de race voor de zesde plaats en dan is het zuur als je uiteindelijk pas achtste wordt. Het zorgde voor wat frustratie.

Maar Emiel toonde diezelfde avond hoe hij gegroeid is: een bezoekje aan de masseur (merci Wilfried) en nog een half uurtje losrijden op de rollen nadien.

Op naar Dendermonde dus. Dat de focus er was hadden we ’s morgens vroeg al gezien. Maar wat volgde, dat hadden we nooit durven dromen. Emiel nam een uitstekende start op een loodzwaar parcours. Een start wind op de kop en de tweede rij bleek geen nadeel. Voor Emiel openden de poorten zich en hij draaide voorin het veld in. Aerts trok door, Emiel volgde, Ronhaar nam over… Emiel…volgde. Van Aert kwam opzetten maar Emiel nam de kop en trok samen met Van Aert door.

Die reed uiteindelijk net iets te snel en Emiel koos er voor om de motor niet op te blazen en het eigen tempo te zoeken. De rest van het deelnemersveld zou niet meer naderen. Emiel hield de kloof op de achtervolgers de rest van de wedstrijd op 20/25 seconden en gaf z’n tweede plaats niet meer af. Joran Wyseure werd derde.

Knap podium dus daar in Dendermonde. Emiel mag fier zijn, derde in een wereldbeker, vijfde, zesde en nu dus tweede. Dan ben je geen kleine jongen meer, maar heb je een plaatsje verdiend in de top van het internationale veldrijden. Chapeau!