Wat was dat daar allemaal in Middelkerke. Een massa volk voor een met een scheutje zon en flink veel spanning overgoten Europees Kampioenschap. Emiel werd zesde en daar kunnen we best mee leven. Want hij reed een knappe wedstrijd.

De start was chaos, niet alleen bij de elite, maar in de meeste reeksen. Emiel startte goed, maar werd in de eerste bocht naar de duin wat aan de kant geduwd. Hij zakte terug naar de veertiende plaats en was meteen op achtervolgen aangewezen. Want voorin viel het niet stil. Hendrikx opende, daarna roerden Vanthourenhout, Ronhaar, Nys, Aerts en Wyseure zich om beurten. Maar ook achter de koplopers viel het niet stil en de accordeon plooide open en weer dicht.

Toen Nys, Wyseure, Ronhaar en Vanthourenhout voorin raakten leek de kloof geslagen. Maar Aerts remonteerde op indrukwekkende wijze en ook Mason en Emiel kwamen nog terug. In de laatste ronde maakte Emiel nog een foutje in het zand. Voorin ging Aerts met een formidabel manouvre naar de kop om de Europese titel te pakken.

Emiel drong niet meer aan en werd na een knappe race zesde. Knap omdat hij bleef knokken en tot twee keer toe terugkwam in de race!

Proficiat aan de winnaar en op naar de volgende!