Eerlijk: halfweg geloofden we er niet meer in. Maar in het slot van een spannende wedstrijd vond Emiel z’n beste benen. En zo haalde hij in de moeder aller crossen toch nog het podium.

Tweede wedstrijd van het seizoen, en technisch oogde het allemaal wat beter dan in Ruddervoorde. Maar net als daar werd het in Overijse een snelle cross. Emiel startte, net als in Ruddervoorde, goed en kwam met Niels Vandeputte voorin. Hij nam zelfs over, maar na goed twee ronden bleek toch dat hij ietwat op de adem getrapt had. Gevolg van mogelijk een foute bandenkeuze, grifo voorin, rhino achterin. En dat bolt toch net iets zwaarder…

Hij moest de rol lossen maar bleef knokken in de top tien. Voorin ontbond Pim Ronhaar z’n duivels, Michaël Vanthourenhout was de enige die kon volgen. Emiel volgde in een tweede achtervolgend groepje, maar de verschillen waren klein. Hij kwam de post binnen om te wisselen, kon in het wiel van Witse en Joran even op adem komen en gaf er in de finale zelf een ferme snok aan. Hij naderde nog fors op de twee leiders, waar Vanthourenhout afstand nam van Ronhaar. Emiel volgde op een achttal seconden van Ronhaar. Maar meer dan een derde stek zat er niet meer in.

Toch een erg knap resultaat, meteen het beste ooit in Overijse!