Een knieval is zelden goed. Emiel deed er eentje in de finale van de Superprestige in Merksplas en moest zo wat terrein prijsgeven op Nieuwenhuis. In Hamme ging hij ook al onderuit en kwam nooit meer in de wedstrijd.

Eerst naar Merksplas. Emiel reed er een dijk van een wedstrijd en was naar ons gevoel, samen met de latere winnaar Joris Nieuwenhuis de beste man in koers. In volle finale nestelde Emiel zich in het wiel van een ontketende Nederlander, maar hij kwam ten val, krabbelde snel weer overeind maar moest een handvol seconden prijsgeven. In zijn spoor kwamen ook nog enkele jongens aansluiten. Nieuwenhuis bleef binnen schot maar daarna volgde voor Emiel nog een mindere passage door de zandbak en de vogel was gaan vliegen. Toch wist Emiel zich nog te verzekeren van het podium na een erg sterke race.

Zondag waren we in Hamme waar Emiel attent startte en zich steevast in de voorste gelederen plaatste. Maar in ronde drie ging hij zwaar onderuit en verloor veel plaatsen. Bovendien had hij wat hinder van de val en vloeide de power uit de beentjes weg. Hij reed de wedstrijd nog rustig uit. Jammer, maar het had erger kunnen zijn.