Zo. De Ronde van de Toekomst zit er op. Een dolle ronde waarin de Belgen de verwachtingen niet helemaal wisten in te lossen. Jarno Widar streed voor elke seconde, maar kende net iets te veel slechte momenten. Emiel greep maar net naast datgene waarvoor hij gekomen was: ritwinst.

Links en rechts werden Emiel klassementsambities toegedicht, maar zelf wist hij wel beter. Daarvoor telde deze Ronde te veel hoogtemeters, het zou iets voor de lichtgewichten en klimmers worden. Emiel deed wat hij moest doen: Widar bijstaan en naar de voet van de laatste klim loodsen. Om vervolgens op die laatste klim tijd te verliezen om nadien in de rit naar Condove een gooi naar ritwinst te doen. Dat lukte ei zo na: Emiel overleefde de vroege vlucht en de lastige slotklim, met zo goed als allemaal klassementsrenners in het gezelschap. In de spurt moest hij maar nipt de duimen leggen voor de Italiaanse winnaar.

Eerder was hij al een keertje negende geworden in de derde rit. Daar werd hij in de spurt voor de derde plaats fors gehinderd, het bleek achteraf kostbaar puntenverlies te zijn geweest in de strijd voor de groene trui.

In de slotrit wist hij zich lang goed te positioneren in de voorwacht. Maar hij voelde al snel dat een ereplaats er niet inzat en reed rustig uit met het vizier op wat nog rest van het seizoen.

Emiel ontdekte ook zijn mogelijkheden als tijdrijder in de proloog. Met wat meer ervaring en het halen van de winst waar die nog te halen valt was een plaats in de top vijf daar zeker haalbaar.

Wat hebben we verder geleerd? Dat winnaar Joseph Blackmore gene ‘gewonen’ is, dat de jonge Spanjaard Pablo Torres een onwaarschijnlijk talent is en dat Nederland met Tijmen Graat een klassementsrenner in de dop heeft. Vergeten we verder het ‘crossertje’ Bisiaux niet, eerder ook al succesvol in het veld. Emiel zelf bewees andermaal zijn veelzijdigheid.