We zitten volop in het Italiaanse luik met Strade, Tirreno en San Remo. Maar eerst een terugblik op een bewogen Strade.

Het zat Emiel andermaal niet mee. Vorig jaar een sleutelbeenbreuk, dit keer een lekke band vroeg op de eerste zware gravelstrook, de San Martino in Grania, goed voor 9,5 kilometer stof happen. De negen vluchters kwamen aan de voet van de strook in het vizier van een jagend peloton, maar bovenaan was van Emiel geen spoor in de voorwacht van het peloton. Hij kwam minuten later door, wijzend naar z’n lekke achterband. De volgwagen was niet voorin voorbij een verbrokkeld peloton geraakt, en het was finaal Aaron Dockx die na de zone een wiel afstond aan Emiel.
Maar voorin waren de vogels gaan vliegen, want net na de strook ontplofte de wedstrijd. Emiel raakte nooit meer in de wedstrijd. Zonde, want de benen waren meer dan goed. En het blijft zuur, zeker als je met het oog op deze (en andere) wedstrijd(en) vervroegd uit het cross-seizoen gestapt bent.

Maar veel tijd om te treuren is er niet. Want Emiel is ondertussen gestart in de Tirreno-Adriatico. Zonder klassementsambities, maar wel in dienst van Van der Poel en Philipsen die in de Tirreno op ritwinst mikken. En dat met en ploeg die klaargestoomd wordt om ook in San Remo een gooi te doen naar winst. Emiel moet daarbij één van de last man standing worden die de kopmannen moet positioneren en zo ver mogelijk moet zien te brengen in de finale.

Rest ons iedereen te bedanken voor de morele en vocale steun in Toscane. Voor de meesten onder ons zal het andermaal een blijvende en schitterende herinnering zijn.