Het is dezer dagen net iets te veel vallen en slippen voor Emiel. In Tabor waren er wat valpartijen die in de weg naar het podium een obstakel vormden. En ook in Flamanville worstelde Emiel net iets te veel met ondergrond en fiets om beter te doen dan de negende stek.

Hij startte nochtans goed en nestelde zich waar je moet zitten om mee te doen. Maar bij de eerste passage aan de finish liet hij zich wat wegdrummen en wurmden zich enkele jongens voorbij hem. Aan de finish bleek waarom: Emiel gaf toe dat hij in Flamanville de minste dag uit de voorbije campagne kende. Dat zou later nog eens tot uiting komen toen hij na een slipper voeling met de kop verloor. Maar onze Adegemse strijder knokte zich terug en net toen de aansluiting een feit leek ging hij nogmaals onderuit. Voorin draaiden ze ondertussen et gas open in wat, voor ons, één van de mooiste crossen blijft. Op en rond het kasteeldomein was een prachtig parcours neergelegd en langs dat parcours een kennerspubliek.

Emiel knokte voor wat hij waard is, nam vlot afstand van de jongens in zijn wiel en reed de rest van de wedstrijd alleen. Hij speelde jojo met de jongens voor hem, Vanthourenhout en Michels, maar de aansluiting maken lukte niet meer.

Negende. Hij kon er, gelet op de omstandigheden, mee leven.

Vanuit Flamanville vertrok Emiel op stage naar Spanje waar hij een weekje meetraint met de crossploeg en ook een weekje met de wegploeg. Kwestie van eens kennis te maken met de vele nieuwelingen in het wegteam van Alpecin-Deceuninck.

Na de stage begint de drukke decembermaand met een aantal wereldbekers, maar starten doen we op de iconische Citadel van Namen.